Strona główna arrow Prawo arrow Ustawy arrow Ustawa o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej
Ustawa o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej Utwórz PDF Drukuj Poleć znajomemu
Redaktor: Administrator   
15.05.2008.

Dz.U. z 2004 r. Nr 92, poz. 885
                                      
                               
      
                                      
                                  U S T A W A
                          z dnia 20 kwietnia 2004 r.
                                      
      o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej oraz niektórych
                                innych ustaw[1]
                                      
                                      
                                    Art. 1.
W ustawie z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz.U. z
2001 r. Nr 57, poz. 602, z pźn. zm.)[2] wprowadza się następujące zmiany:
1)  do tytułu ustawy dodaje się odnośnik nr 1 w brzmieniu:
  "1) Przepisy niniejszej ustawy wdrażają postanowienia:
     1) dyrektywy 77/452/EWG z dnia 27 czerwca 1977 r. dotyczącej wzajemnego
       uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających
       posiadanie kwalifikacji pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną,
       łącznie ze środkami mającymi na celu ułatwienie skutecznego wykonywania
       prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 176
       z 15.07.1977, z późn. zm.),
     2) dyrektywy 77/453/EWG z dnia 27 czerwca 1977 r. dotyczącej koordynacji
       przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie
       działalności pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną (Dz. Urz.
       WE L 176 z 15.07.1977, z późn. zm.),
     3) dyrektywy 80/154/EWG z dnia 21 stycznia 1980 r. dotyczącej wzajemnego
       uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających
       posiadanie kwalifikacji w zakresie położnictwa i zawierającej środki
       mające na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa
       przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 033
       z 11.02.1980, z późn. zm.),
     4) dyrektywy 80/155/EWG z dnia 21 stycznia 1980 r. dotyczącej koordynacji
       przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się
       do podejmowania i wykonywania działalności przez położne (Dz. Urz. WE L
       33 z 11.02.1980, z późn. zm.),
     5) dyrektywy 2001/19/WE z dnia 14 maja 2001 r. zmieniającej dyrektywy
       89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwa
       lifikacji zawodowych oraz dyrektywy 77/452/EWG, 77/453/EWG, 78/686/EWG,
       78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG,
       85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów pie
       lęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej,
       architekta, farmaceuty i lekarza (Dz. Urz. WE  L 206 z 31.07.2001).
    Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawnych prawa Unii Europejskiej,
     zamieszczone w niniejszej ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą
     Polską członkostwa w Unii Europejskiej - dotyczą ogłoszenia tych aktów w
     Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie specjalne.";
2) w art. 3 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
   "3. Ilekroć w ustawie jest mowa o "państwie członkowskim Unii Europejskiej",
     należy przez to rozumieć również "państwo członkowskie Europejskiego
   Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze
     Gospodarczym oraz Konfederację Szwajcarską".";
3) w art. 7 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
  "4.  Studia, o których mowa w ust. 2 pkt 3 lit. b i w ust. 3 pkt 3 lit. b,
     trwają co najmniej 6 semestrów i obejmują co najmniej 4 600 godzin
     kształcenia zawodowego, w tym zajęcia praktyczne stanowią co najmniej
     jedną drugą, a zajęcia teoretyczne co najmniej jedną trzecią wymiaru
     kształcenia.";
4)  w art. 8 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
  "3. Pielęgniarka, położna będąca obywatelem państwa członkowskiego Unii
     Europejskiej ma prawo używania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
     odpowiedniego tytułu zawodowego wymienionego w ust. 1 i 2, jeżeli posiada
     dyplom, świadectwo lub inny dokument nadany przez to państwo,
     potwierdzający kwalifikacje uprawniające do wykonywania zawodu
     pielęgniarki, położnej.";
5) dodaje się art. 10a w brzmieniu:
    "Art. 10a. 1. Pielęgniarka, położna będąca obywatelem państwa
             członkowskiego Unii Europejskiej ma prawo, z zastrzeżeniem ust.
             2, posługiwać się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
             oryginalnym tytułem określającym wykształcenie uzyskanym w innym
             niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej
             lub jego skrótem, jeżeli ten tytuł lub jego skrót nie jest
             tożsamy z tytułem zawodowym używanym na terytorium Rze
             czypospolitej Polskiej, do którego pielęgniarka, położna nie jest
             uprawniona.
         2.  Okręgowa rada pielęgniarek i położnych może wymagać, aby tytuł
           określający wykształcenie uzyskany przez pielęgniarkę, położną był
           używany wraz ze wskazaniem nazwy i siedziby instytucji, która ten
           tytuł przyznała.
         3.  Jeżeli tytuł określający wykształcenie uzyskany przez
           pielęgniarkę, położną będącą obywatelem państwa członkowskiego Unii
           Europejskiej nie jest tożsamy i może być mylony z tytułem zawodowym
           używanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do którego
           pielęgniarka, położna nie jest uprawniona, w szczególności, gdy
           jego uzyskanie wymaga na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
           dodatkowego wykształcenia, którego pielęgniarka, położna będąca
           obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie posiada,
           może posługiwać się oryginalnym tytułem używanym w państwie
           członkowskim Unii Europejskiej, którego jest obywatelem lub z
           którego przybywa, w języku oryginalnym w formie określonej przez
           okręgową radę pielęgniarek i położnych.";
6) w art.10x:
   a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
     "2. Jeżeli zakres programu kształcenia odbytego w państwach członkowskich
       Unii Europejskiej nie odpowiada zakresowi programu kształcenia
       wymaganemu do uzyskania tytułu specjalisty w danej dziedzinie
       pielęgniarstwa albo dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia
       w Rzeczypospolitej Polskiej, minister właściwy do spraw zdrowia może
       uznać tytuł specjalisty uzyskany w państwach członkowskich Unii
       Europejskiej za równoważny tytułowi specjalisty w danej dziedzinie
       pielęgniarstwa albo dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia
       w Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z
       dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach
       członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów
       regulowanych (Dz.U. Nr 87, poz. 954, z 2002 r. Nr 71, poz. 655 oraz
       z 2003 r. Nr 190, poz. 1864).",
   b) uchyla się ust. 3-7;
7)  w art. 11 dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu:
  "4. Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza, w drodze obwieszczenia, w
     Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", wykaz
     dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie
     formalnych kwalifikacji do wykonywania zawodu pielęgniarki, położnej przez
     obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej.
   5. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,
     szczegółowy zakres znajomości języka polskiego w mowie i piśmie konieczny
     do wykonywania zawodu pielęgniarki, położnej, uwzględniając zakres
     uprawnień zawodowych określonych w art. 4 i 5 oraz biorąc pod uwagę
     obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa Unii Europejskiej.";
8)  po art. 11 dodaje się art. 11a-11h w brzmieniu:
    "Art. 11a. Pielęgniarce będącej obywatelem państwa członkowskiego Unii
           Europejskiej przysługuje prawo wykonywania zawodu pielęgniarki,
           jeżeli:
           1) posiada jeden z tytułów zawodowych wymienionych w załączniku nr
             1,
           2) posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający
             posiadanie formalnych kwalifikacji do wykonywania zawodu
             pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, wydany przez
             odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii
             Europejskiej,
           3) posiada pełną zdolność do czynności prawnych,
           4) posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu,
             potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez odpowiednie władze lub
             organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
           5) przedstawi zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub
             organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej, że nie
             została pozbawiona prawa wykonywania zawodu lub prawo to nie
             zostało zawieszone i nie toczy się przeciwko niej postępowanie w
             sprawie pozbawienia lub zawieszenia prawa wykonywania zawodu,
           6) złoży oświadczenie, że włada językiem polskim w mowie i piśmie w
             zakresie koniecznym do wykonywania zawodu pielęgniarki.
     Art. 11b. Położnej będącej obywatelem państwa członkowskiego Unii
           Europejskiej przysługuje prawo wykonywania zawodu położnej, jeżeli:
           1)  posiada jeden z tytułów zawodowych wymienionych w załączniku nr
             2,
           2) posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający
             posiadanie formalnych kwalifikacji do wykonywania zawodu położnej
             wydany przez odpowiednie władze lub organizacje państwa
             członkowskiego Unii Europejskiej, jeżeli kształcenie w zakresie
             położnictwa spełnia jeden z następujących warunków:
             a)  odbyło się w pełnym wymiarze i trwało co najmniej trzy lata,
               a rozpoczęcie kształcenia było uzależnione od posiadania
               dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu uprawniającego do
               podjęcia nauki w szkole wyższej, natomiast w przypadku braku
               takiego dokumentu rozpoczęcie kształcenia było uzależnione od
               dokumentu stwierdzającego równoważny poziom wiedzy albo
               nastąpiła po nim praktyka zawodowa potwierdzona zaświadczeniem
               stwierdzającym, że położna, po uzyskaniu kwalifikacji do
               wykonywania czynności położnej, pracowała jako położna w
               szpitalu lub uprawnionej w tym zakresie placówce służby zdrowia
               przez okres co najmniej dwóch lat,
             b)  odbyło się w pełnym wymiarze i trwało co najmniej dwa lata
               lub 3 600 godzin i było przeznaczone dla osób posiadających dy
               plom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie
               formalnych kwalifikacji do wykonywania zawodu pielęgniarki
               odpowiedzialnej za opiekę ogólną,
             c) odbyło się w pełnym wymiarze i trwało co najmniej 18 miesięcy
               lub 3 000 godzin i było przeznaczone dla osób posiadających
               dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie
               formalnych kwalifikacji do wykonywania zawodu pielęgniarki
               odpowiedzialnej za opiekę ogólną, po którym nastąpiła praktyka
               zawodowa potwierdzona zaświadczeniem stwierdzającym, że
               położna, po uzyskaniu kwalifikacji do wykonywania czynności
               położnej, pracowała jako położna w szpitalu lub uprawnionej w
               tym zakresie placówce służby zdrowia przez okres co najmniej
               roku,
           3) posiada pełną zdolność do czynności prawnych,
           4) posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu,
             potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez odpowiednie władze lub
             organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
           5) przedstawi zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub
             organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej, że nie
             została pozbawiona prawa wykonywania zawodu lub prawo to nie
             zostało zawieszone i nie toczy się przeciwko niej postępowanie w
             sprawie pozbawienia lub zawieszenia prawa wykonywania zawodu,
           6) złoży oświadczenie, że włada językiem polskim w mowie i piśmie w
             zakresie koniecznym do wykonywania zawodu położnej.
      Art. 11c. 1. Za równoważne z dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem
             potwierdzającym posiadanie formalnych kwalifikacji, uprawniającym
             do wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej zawodu pielęgniarki
             odpowiedzialnej za opiekę ogólną, o którym mowa w przepisach
             wydanych na podstawie art. 11 ust. 4, uważa się dyplomy,
             świadectwa lub inne dokumenty wydane przez odpowiednie władze lub
             organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jeżeli
             kształcenie zostało rozpoczęte przed dniem:
           1) 29 czerwca 1977 r. w Królestwie Belgii, Republice Włoskiej,
             Republice Federalnej Niemiec, Republice Francuskiej, Wielkim
             Księstwie Luksemburga i Królestwie Niderlandów,
           2) 29 czerwca 1979 r. w Królestwie Danii, w Republice Irlandii i
             Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
           3) 1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,
           4) 1 stycznia 1986 r. w Republice Portugalii i Królestwie Hiszpanii,
           5) 11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
             Radzieckich, w przypadku Republiki Litewskiej,
           6) 3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice
             Demokratycznej pod warunkiem, że dokument poświadczający formalne
             kwalifikacje pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną
             uprawnia do wykonywania zawodu pielęgniarki na terytorium
             Republiki Federalnej Niemiec na tych samych zasadach jak dokument
             poświadczający tego rodzaju kwalifikacje przyznany przez
             odpowiednie władze lub organizacje Republiki Federalnej Niemiec,
           7) 25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii, w przypadku Republiki
             Słowenii,
           8) 20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
             Radzieckich, w przypadku Republiki Estońskiej,
           9) 21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
             Radzieckich, w przypadku Republiki Łotewskiej,
          10) 1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji,
          11) 1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii,
            Królestwie Szwecji, Królestwie Norwegii, Republice Islandii,
          12) 1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,
          13) 1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,
          14) 1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej,
            Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Łotewskiej,
            Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice Malty lub
            Republice Cypryjskiej
             – oraz do dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu
              potwierdzającego posiadanie formalnych kwalifikacji zostało
              dołączone zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub
              organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej
              potwierdzające, że osoba posługująca się tymi dokumentami,
              wykonywała zawód pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną
              przez okres co najmniej trzech kolejnych lat z pięciu lat
              bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia.
         2. Za równoważne z dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem
           potwierdzającym posiadanie formalnych kwalifikacji, uprawniającym
           do wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej zawodu położnej, o
           którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 4,
           uważa się dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty wydane przez
           odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii
           Europejskiej, jeżeli kształcenie zostało rozpoczęte przed dniem:
           1)  23 stycznia 1983 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii,
             Republice Federalnej Niemiec, Republice Greckiej, Republice
             Francuskiej, Republice Irlandii, Republice Włoskiej, Wielkim
             Księstwie Luksemburga, Królestwie Niderlandów i Zjednoczonym
             Królestwie  Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
           2) 1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii i Republice Portugalii,
           3) 11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
             Radzieckich, w przypadku Republiki Litewskiej,
           4) 3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice
             Demokratycznej pod warunkiem, że dokument poświadczający formalne
             kwalifikacje położnej uprawnia do wykonywania zawodu położnej na
             terytorium Republiki Federalnej Niemiec na tych samych zasadach
             jak dokument poświadczający tego rodzaju kwalifikacje przyznany
             przez odpowiednie władze lub organizacje Republiki Federalnej
             Niemiec,
           5) 25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii, w przypadku Republiki
             Słowenii,
           6) 20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
             Radzieckich, w przypadku Republiki Estońskiej,
           7) 21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
             Radzieckich, w przypadku Republiki Łotewskiej,
           8) 1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji,
           9) 1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii,
             Królestwie Szwecji, Królestwie Norwegii, Republice Islandii,
          10) 1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,
          11) 1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,
          12) 1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej,
            Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Łotewskiej,
            Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice Malty lub
            Republice Cypryjskiej
             – oraz do dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu
              potwierdzającego posiadanie formalnych kwalifikacji zostało
              dołączone zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub
              organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej
              potwierdzające, że osoba posługująca się tymi dokumentami
              wykonywała zawód położnej przez okres co najmniej trzech
              kolejnych lat z pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie
              zaświadczenia.
         3. W przypadku pielęgniarki, położnej będącej obywatelem państwa
           członkowskiego Unii Europejskiej, której dyplom, świadectwo lub
           inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji do
           wykonywania zawodu pielęgniarki, położnej nie odpowiada dokumentom,
           o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 4,
           kwalifikacje są uznawane po przedstawieniu zaświadczenia wydanego
           przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego
           Unii Europejskiej stwierdzającego, że te kwalifikacje zostały
           uzyskane po odbyciu kształcenia zgodnego z przepisami prawa Unii
           Europejskiej.
         4.  W przypadku położnej będącej obywatelem państwa członkowskiego
           Unii Europejskiej posiadającej dyplom, świadectwo lub inny dokument
           potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji do wykonywania
           zawodu położnej, której kształcenie zostało rozpoczęte przed dniem
           3 października 1990 r. na terytorium byłej Niemieckiej Republiki
           Demokratycznej i odpowiada wszystkim minimalnym wymogom kształcenia
           zgodnego z przepisami prawa Unii Europejskiej, ale jest uznawane
           tylko pod warunkiem uzupełnienia go praktyką zawodową, kwalifikacje
           są uznawane po przedstawieniu zaświadczenia wydanego przez
           odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii
           Europejskiej, że wykonywał zawód położnej w państwie członkowskim
           Unii Europejskiej przez co najmniej dwa lata w okresie pięciu lat
           bezpośrednio poprzedzających datę wystawienia zaświadczenia.
       Art.11d. 1. Pielęgniarka, położna będąca obywatelem państwa
              członkowskiego Unii Europejskiej czasowo przebywająca na
              terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, może czasowo wykonywać
              zawód pielęgniarki, położnej bez konieczności uzyskania prawa
              wykonywania zawodu pielęgniarki albo prawa wykonywania zawodu
              położnej, jeżeli każdorazowo przed rozpoczęciem wykonywania
              zawodu złoży w okręgowej izbie pielęgniarek i położnych właściwej
              ze względu na miejsce wykonywania zawodu:
           1) pisemne oświadczenie o zamiarze wykonywania zawodu pielęgniarki,
             położnej, ze wskazaniem miejsca i czasu wykonywania zawodu na
             terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
           2) zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje
             państwa członkowskiego Unii Europejskiej stwierdzające, że wy
             konuje zawód pielęgniarki, położnej w tym państwie, oraz
           3) zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje
             państwa członkowskiego Unii Europejskiej stwierdzające, że posiada
             jeden z dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających
             posiadanie formalnych kwalifikacji do wykonywania zawodu pie
             lęgniarki, położnej.
         2. Jeżeli zaistniała nagła potrzeba udzielenia świadczenia przez
           pielęgniarkę, położną, o której mowa w ust. 1, dokumenty, o których
           mowa w ust. 1, mogą być złożone niezwłocznie po udzieleniu
           świadczenia.
         3.  Dokumenty, o których mowa w ust. 1, zachowują ważność przez okres
           12 miesięcy od dnia ich wydania.
         4. Jeżeli pielęgniarka, położna będąca obywatelem państwa
           członkowskiego Unii Europejskiej mająca miejsce zamieszkania lub
           pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zostanie pozbawiona
           w całości albo w części prawa wykonywania zawodu, zaświadczenie
           o prawie wykonywania zawodu oraz inne dokumenty świadczące o
           posiadaniu tego prawa tracą swoją ważność z dniem pozbawienia jej
           w całości albo w części prawa wykonywania zawodu.
       Art.11e. 1. Jeżeli Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych lub okręgowe
              rady pielęgniarek i położnych posiadają informacje dotyczące
              ważnego zdarzenia, które wystąpiło przed podjęciem w
              Rzeczypospolitej Polskiej działalności przez pielęgniarkę,
              położną będącą obywatelem państwa członkowskiego Unii
              Europejskiej, poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i które
              może mieć wpływ na podjęcie lub wykonywanie zawodu pielęgniarki,
              położnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, informują o tym
              zdarzeniu państwo członkowskie Unii Europejskiej, którego jest
              obywatelem lub z którego przybywa pielęgniarka, położna i
              występują z wnioskiem o weryfikację tych informacji oraz o
              zawiadomienie o działaniach, które zostały podjęte w związku z
              tym zdarzeniem.
         2. Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych lub okręgowe rady
           pielęgniarek i położnych mają obowiązek:
           1) dokonania na wniosek odpowiednich władz lub organizacji  państwa
             członkowskiego Unii Europejskiej weryfikacji informacji, które
             mogą mieć wpływ na podjęcie lub wykonywanie zawodu pielęgniarki,
             położnej na terytorium tego państwa niezwłocznie, nie później
             jednak niż w okresie trzech miesięcy od dnia przedstawienia
             informacji,
           2) informowania o wynikach weryfikacji, o której mowa w pkt 1,
             odpowiednie władze lub organizacje wnioskującego państwa.
         3. Informacje uzyskane w ramach weryfikacji, o których mowa w ust. 1
           i 2, Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych oraz okręgowe rady
           pielęgniarek i położnych są obowiązane zachować w tajemnicy.
         4. Dokumenty przekazane w ramach weryfikacji zachowują ważność przez
           okres trzech miesięcy od dnia ich wydania.
     Art. 11f. Jeżeli pielęgniarka, położna będąca obywatelem państwa
           członkowskiego Unii Europejskiej posiada dyplom, świadectwo lub inny
           dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji do wykony
           wania zawodu pielęgniarki, położnej inny niż dokumenty, o których
           mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 4, uznaje się
           go za równoważny z tymi dokumentami, jeżeli przedstawi zaświadczenie
           wydane przez odpowiednie władze lub organizacje państwa człon
           kowskiego Unii Europejskiej stwierdzające, że ten dyplom, świadectwo
           lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji
           został uzyskany po ukończeniu kształcenia zgodnego z przepisami
           prawa Unii Europejskiej i jest traktowany przez te władze lub
           organizacje za równoważny z dokumentami, o których mowa w przepisach
           wydanych na podstawie art. 11 ust. 4.
      Art. 11g. 1. Okręgowa rada pielęgniarek i położnych, rozpatrując wniosek
             o przyznanie prawa wykonywania zawodu obywatelowi państwa
             członkowskiego Unii Europejskiej bierze pod uwagę:
           1) dyplomy, świadectwa oraz inne dokumenty potwierdzające posiadanie
             formalnych kwalifikacji pielęgniarki, położnej, uzyskane w
             państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej,
           2) odbyte kształcenie oraz doświadczenie zawodowe, porównując je z
             kwalifikacjami wymaganymi do wykonywania zawodu pielęgniarki lub
             położnej w Rzeczypospolitej Polskiej.
         2. Stwierdzenie prawa wykonywania zawodu w sytuacji, o której mowa w
           ust. 1, powinno być dokonane w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia
           wniosku przez pielęgniarkę, położną wraz z pełną dokumentacją.
    Art. 11h. Okręgowa izba pielęgniarek i położnych, na wniosek pielęgniarki
           lub położnej będącej członkiem tej izby, wydaje:
           1) zaświadczenie stwierdzające, że pielęgniarka lub położna posiada
             kwalifikacje zgodne z wymaganiami wynikającymi z przepisów prawa
             Unii Europejskiej oraz że posiadany dyplom, świadectwo lub inny
             dokument  potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji od
             powiada dokumentom potwierdzającym formalne kwalifikacje
             pielęgniarki lub położnej wynikające z przepisów prawa Unii
             Europejskiej,
           2) zaświadczenie o przebiegu pracy zawodowej,
           3) inne zaświadczenia wymagane przez odpowiednie władze lub
             organizacje państw członkowskich Unii Europejskiej zgodnie z
             przepisami prawa Unii Europejskiej.";
9)  w art. 12 po ust. 2a dodaje się ust. 2b i 2c w brzmieniu:
  "2b. Bieg terminu, o którym mowa w ust. 2a, ulega zawieszeniu w przypadku
     gdy Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych lub okręgowa rada pielęgniarek
     i położnych skieruje wniosek, o którym mowa w art. 11e ust. 1, do czasu
     otrzymania weryfikacji informacji, nie dłużej jednak niż na 3 miesiące.
  2c. W przypadku uzasadnionych wątpliwości dotyczących autentyczności
     dyplomów, świadectw lub innych dokumentów wydanych przez odpowiednie
     władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej, okręgowa
     rada pielęgniarek i położnych zwraca się do odpowiednich władz lub
     organizacji tego państwa o potwierdzenie autentyczności dyplomów,
     świadectw lub innych dokumentów wydanych przez to państwo oraz o
     poświadczenie, że pielęgniarka, położna zamierzająca wykonywać zawód w
     Rzeczypospolitej Polskiej uzyskała wykształcenie zgodne z przepisami
     obowiązującymi w określonym państwie członkowskim Unii Europejskiej.";
10) dodaje się załączniki nr 1 i 2  w brzmieniu:
 "Załączniki do ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i
  położnej
                   

 


Załączniki

 

 


                                    Art. 2.
W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich (Dz.U. Nr 30, poz. 158, z
pźn. zm.)[3] wprowadza się następujące zmiany:
1)  do tytułu ustawy dodaje się odnośnik nr 1 w brzmieniu:
   "1) Przepisy niniejszej ustawy wdrażają postanowienia:
     1) dyrektywy 78/686/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. dotyczącej wzajemnego
       uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających po
       siadanie kwalifikacji osób wykonujących zawód lekarza dentysty, łącznie
       ze środkami mającymi na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa
       przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 233 z
       24.08.1978, z późn. zm.),
     2) dyrektywy 93/16/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. mającej na celu
       ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy i wzajemnego uznawania ich
       dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwa
       lifikacji (Dz. Urz. WE L 165 z  07.07.1993, z późn. zm.).
    Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawnych prawa Unii Europejskiej,
     zamieszczone w niniejszej ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą
     Polską członkostwa w Unii Europejskiej - dotyczą ogłoszenia tych aktów w
     Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie specjalne.";
2)  w art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
  "1. Tworzy się samorząd lekarzy i lekarzy dentystów, zwany dalej "samorządem
     lekarzy".";
3) w art. 3 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w
  brzmieniu:
   "2. Ilekroć w ustawie jest mowa o państwie członkowskim Unii Europejskiej,
     należy przez to rozumieć również państwo członkowskie Europejskiego
     Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze
     Gospodarczym oraz Konfederację Szwajcarską.";
4)  w art. 4 w ust. 2 w pkt 11 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się
  pkt 12 w brzmieniu:
  "12) uznawanie kwalifikacji lekarzy, będących obywatelami państw
     członkowskich Unii Europejskiej, zamierzających wykonywać zawód lekarza na
     terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.";
5)  art. 61a otrzymuje brzmienie:
      "Art. 61a. 1. W przypadku, gdy Naczelna Rada Lekarska lub okręgowe rady
             lekarskie posiadają informacje dotyczące spraw, które mogą mieć
             wpływ na wykonywanie zawodu lekarza, a w szczególności dotyczące
             postępowania dyscyplinarnego lub karnego wobec osoby, która
             zamierza wykonywać lub wykonuje zawód lekarza w innym niż
             Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej,
             przekazuje takie informacje odpowiednim władzom lub organizacjom
             tego państwa.
         2.  W przypadku, gdy Naczelna Rada Lekarska lub okręgowa rada
           lekarska otrzyma informacje od odpowiednich władz lub organizacji
           państwa członkowskiego Unii Europejskiej o zdarzeniu, które może
           mieć wpływ na wykonywanie przez daną osobę zawodu lekarza,
           podejmuje odpowiednie działania dla sprawdzenia prawdziwości tych
           informacji oraz w zależności od ustaleń podejmie postępowanie, o
           którym mowa w art. 41-57. Właściwa rada informuje odpowiednie
           władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej, od
           których pochodzi informacja, o podjętych środkach w terminie trzech
           miesięcy od dnia otrzymania informacji.
         3.  Naczelna Rada Lekarska oraz okręgowe rady lekarskie są obowiązane
           zachować w tajemnicy informacje, o których mowa w ust. 1 i 2.".
                                      
                                    Art. 3.
W ustawie z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych
(Dz.U. Nr 41, poz. 178, z pźn. zm.)[4] wprowadza się następujące zmiany:
1)  do tytułu ustawy dodaje się odnośnik nr 1 w brzmieniu:
   "1) Przepisy niniejszej ustawy wdrażają postanowienia:
     1)  dyrektywy 77/452/EWG z dnia 27 czerwca 1977 r. dotyczącej wzajemnego
       uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających
       posiadanie kwalifikacji pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną,
       łącznie ze środkami mającymi na celu ułatwienie skutecznego wykonywania
       prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 176
       z 15.07.1977, z późn. zm.),
     2)  dyrektywy 80/154/EWG z dnia 21 stycznia 1980 r. dotyczącej wzajemnego
       uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających
       posiadanie kwalifikacji w zakresie położnictwa i zawierającej środki
       mające na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa
       przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 033 z
       11.02.1980, z późn. zm.),
     3)  dyrektywy 2001/19/WE z dnia 14 maja 2001 r. zmieniającej dyrektywy
       89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji
       zawodowych oraz dyrektywy 77/452/EWG, 77/453/EWG, 78/686/EWG,
       78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG,
       85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów
       pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej,
       architekta, farmaceuty i lekarza (Dz. Urz. WE  L 206 z 31.07.2001).
    Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawnych prawa Unii Europejskiej,
     zamieszczone w niniejszej ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą
     Polską członkostwa w Unii Europejskiej - dotyczą ogłoszenia tych aktów w
     Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie specjalne.";
2) w art. 3 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w
  brzmieniu:
   "2. Ilekroć w ustawie jest mowa o "państwie członkowskim Unii Europejskiej"
     należy przez to rozumieć również "państwo członkowskie Europejskiego
     Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze
     Gospodarczym oraz Konfederację Szwajcarską".";
3)  w art. 4 w ust.1 w pkt 15 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się
  pkt 16 w brzmieniu:
   "16) uznawanie kwalifikacji pielęgniarek i położnych będących obywatelami
       państw członkowskich Unii Europejskiej, zamierzających wykonywać zawód
       pielęgniarki lub położnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.";
4) po rozdziale 2 dodaje się rozdział 2a w brzmieniu:
                                 "Rozdział 2a
                       Rejestry pielęgniarek i położnych
       Art. 11a. 1. Centralny Rejestr Pielęgniarek i Położnych prowadzi
              Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych.
         2.  Rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest prowadzony  w formie
           elektronicznej, w sposób uniemożliwiający jego uszkodzenie,
           zniszczenie lub dostęp osób nieupoważnionych.
         3. Minister właściwy do spraw zdrowia może, w ramach środków budżetu
           państwa, których jest dysponentem, dofinansować koszty związane z
           prowadzeniem rejestru, o którym mowa w ust. 1.
    Art. 11b.  Rejestr, o którym mowa w art. 11a ust. 1, zawiera następujące
           dane:
           1) imię (imiona) i nazwisko,
           2) nazwisko rodowe,
           3) imiona rodziców,
           4) płeć,
           5) miejsce i datę urodzenia,
           6) numer ewidencyjny PESEL, a w przypadku gdy pielęgniarce lub
             położnej nie nadano tego numeru – serię i numer dowodu osobistego
             lub paszportu, albo numer identyfikacyjny innego dokumentu, na
             podstawie którego możliwe jest ustalenie danych,
           7) numer NIP – w odniesieniu do pielęgniarki, położnej, posiadającej
             taki numer,
           8) obywatelstwo (obywatelstwa),
           9) adres zamieszkania,
          10) tytuł zawodowy,
          11) numer zaświadczenia o prawie wykonywania zawodu albo
            ograniczonego prawa wykonywania zawodu oraz numery poprzednich
            zaświadczeń o prawie wykonywania zawodu z określeniem organu
            wydającego zaświadczenie i daty wydania,
          12) informację o posiadaniu prawa wykonywania zawodu w innym państwie
            niż Rzeczpospolita Polska,
          13) informację o ograniczeniach w wykonywaniu zawodu,
          14) nazwę ukończonej szkoły pielęgniarskiej lub szkoły położnych,
            numer dyplomu i datę jego wydania oraz rok ukończenia tej szkoły,
          15) datę rozpoczęcia wykonywania zawodu,
          16) datę i miejsce rozpoczęcia i ukończenia stażu podyplomowego,
          17) datę i rodzaj ukończonego kształcenia podyplomowego, nazwę
            organizatora kształcenia wydającego zaświadczenie oraz w przypadku
            szkolenia specjalizacyjnego numer dyplomu oraz datę jego
            wystawienia,
          18) stopień naukowy, datę jego uzyskania oraz nazwę organu nadającego
            stopień,
          19) tytuł naukowy, datę jego uzyskania oraz nazwę organu nadającego
            tytuł,
          20) nazwę pracodawcy oraz datę zatrudnienia i stanowisko, poczynając
            od daty rozpoczęcia wykonywania zawodu,
          21) informację o prowadzeniu indywidualnej, indywidualnej
            specjalistycznej lub grupowej praktyki pielęgniarek, położnych
            wraz z numerem wpisu do właściwego rejestru,
          22) informację o zaprzestaniu wykonywania zawodu,
          23) informację o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu,
          24) informację o zrzeczeniu się prawa wykonywania zawodu,
          25) stosunek do służby wojskowej w odniesieniu do obywateli
            Rzeczypospolitej Polskiej,
          26) informację o skreśleniu z rejestru pielęgniarek i rejestru
            położnych prowadzonego przez właściwą okręgową radę pielęgniarek i
            położnych.
      Art. 11c. 1. Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych na wniosek osoby
             wpisanej do rejestru dokonuje wypisów z rejestru, o którym mowa w
             art. 11a ust. 1, w zakresie dotyczącym tej osoby.
         2. Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych na wniosek odpowiednich
           władz lub organizacji państwa członkowskiego Unii Europejskiej
           udostępnia z rejestru, o którym mowa w art. 11a ust. 1, niezbędne
           do uznania kwalifikacji informacje, o które wnoszą odpowiednie
           władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a
           które mogą mieć wpływ na podjęcie lub wykonywanie zawodu
           pielęgniarki, położnej na terytorium tego państwa.
         3. Na wniosek upoważnionych organów udostępnia się informacje zawarte
           w rejestrze dla celów statystycznych.
     Art. 11d. Pielęgniarka, położna wpisana do rejestru, o którym mowa w art.
           11a ust. 1, jest obowiązana do niezwłocznego zawiadomienia właściwej
           okręgowej rady pielęgniarek i położnych o wszelkich zmianach danych,
           o których mowa w art. 11b, nie później jednak niż w terminie 14 dni
           od dnia ich powstania.
     Art. 11e. Okręgowa rada pielęgniarek i położnych jest obowiązana do
           przekazywania Naczelnej Radzie Pielęgniarek i Położnych danych z
           prowadzonego przez siebie rejestru pielęgniarek i rejestru
           położnych, nie później niż w terminie 7 dni od daty dokonania wpisu
           do odpowiedniego rejestru.
     Art. 11f.  Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych jest obowiązana
           przekazywać do dnia 23 grudnia każdego roku ministrowi właściwemu do
           spraw zdrowia informacje o aktualnej liczbie i strukturze
           zatrudnienia pielęgniarek i położnych wykonujących zawód na terenie
           działania poszczególnych okręgowych rad pielęgniarek i położnych.
     Art. 11g. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze
           rozporządzenia, szczegółowy sposób prowadzenia Centralnego Rejestru
           Pielęgniarek i Położnych, w tym sposób aktualizacji danych zawartych
           w tym rejestrze oraz sposób udostępniania danych wpisanych do tego
           rejestru, kierując się koniecznością zapewnienia wiarygodności oraz
           ochrony danych.
      Art. 11h. 1. Okręgowa rada pielęgniarek i położnych prowadzi rejestr
             pielęgniarek i rejestr położnych.
         2. Rejestry, o których  mowa w ust. 1, zawierają dane, o których mowa
           w art. 11b pkt 1-25.
         3. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze
           rozporządzenia, sposób prowadzenia rejestru pielęgniarek i rejestru
           położnych oraz sposób udostępniania danych wpisanych do rejestru,
           kierując się koniecznością zapewnienia wiarygodności oraz ochrony
           danych.";
5) w art. 24 uchyla się ust. 5;
6) w art. 33 w ust. 1 w pkt 8 kropkę zastępuje się przecinkiem dodaje się pkt
  9 w brzmieniu:
  "9)  prowadzi Centralny Rejestr Pielęgniarek i Położnych.".

                                    Art. 4.
W ustawie z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (Dz.U. z 2003 r. Nr
9, poz. 108), wprowadza się następujące zmiany:
1)  do tytułu ustawy dodaje się odnośnik nr 1 w brzmieniu:
   "1) Przepisy niniejszej ustawy wdrażają postanowienia:
     1) dyrektywy 85/432/EWG z dnia 16 września 1985 r. dotyczącej koordynacji
       przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie
       niektórych rodzajów działalności w dziedzinie farmacji (Dz. Urz. WE L
       253 z 24.09.1985, z późn. zm.);
     2)  dyrektywy 85/433/EWG z dnia 16 września 1985 r. dotyczącej wzajemnego
       uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających
       posiadanie kwalifikacji w zakresie farmacji, zawierającej środki mające
       na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości
       odnoszącego się do niektórych działalności z dziedziny farmacji (Dz.
       Urz. WE L 253 z 24.09.1985, z późn. zm.);
     3) dyrektywy 2001/19/WE z dnia 14 maja 2001 r. zmieniającej dyrektywy
       89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji
       zawodowych oraz dyrektywy 77/452/EWG, 77/453/EWG, 78/686/EWG,
       78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG,
       85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów
       pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej,
       architekta, farmaceuty i lekarza (Dz. Urz. WE L 206 z 31.07.2001).
    Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawnych prawa Unii Europejskiej,
     zamieszczone w niniejszej ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą
     Polską członkostwa w Unii Europejskiej - dotyczą ogłoszenia tych aktów w
     Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie specjalne.";
2) dodaje się art. 1a w brzmieniu:
     "Art. 1a. Ilekroć w ustawie jest mowa o "państwie członkowskim Unii
           Europejskiej", należy przez to rozumieć również "państwo
           członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) -
           strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz Konfederację
           Szwajcarską".";
3)  art. 2b otrzymuje brzmienie:
       "Art.2b. 1. Farmaceutą jest osoba, która spełnia jeden z następujących
              warunków:
           1) ukończyła w Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej pięcioletnie
             studia na kierunku farmacja w szkole wyższej obejmujące co
             najmniej sześciomiesięczny staż w aptece i uzyskała tytuł zawodowy
             magistra;
           2) ukończyła w Rzeczypospolitej Polskiej czteroletnie lub
             pięcioletnie studia na kierunku farmacja w szkole wyższej i
             uzyskała tytuł zawodowy magistra;
           3) posiada dyplom wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie
             Unii Europejskiej potwierdzający ukończenie co najmniej
             pięcioletnich studiów na kierunku farmacja w szkole wyższej
             obejmujących co najmniej sześciomiesięczny staż w aptece, uznany w
             Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z odrębnymi przepisami, za
             równoważny z dyplomem i tytułem zawodowym magistra uzyskiwanym w
             Rzeczypospolitej Polskiej;
           4) posiada kwalifikacje potwierdzone dokumentem, o którym mowa w
             ust. 3.
         2. Naczelna Rada Aptekarska, na wniosek farmaceuty, wydaje:
           1) zaświadczenie stwierdzające, że farmaceuta posiada kwalifikacje
             zgodne z wymaganiami wynikającymi z przepisów prawa Unii
             Europejskiej oraz, że posiadany dyplom ukończenia studiów wyższych
             odpowiada dokumentom poświadczającym posiadanie formalnych
             kwalifikacji farmaceuty wynikających z przepisów prawa Unii
             Europejskiej;
           2) zaświadczenie o przebiegu pracy zawodowej;
           3) inne zaświadczenia wymagane przez odpowiednie władze lub
             organizacje państw członkowskich Unii Europejskiej zgodnie z prze
             pisami prawa Unii Europejskiej.
         3. Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza, w drodze
           obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej
           "Monitor Polski", wykaz dyplomów, świadectw i innych dokumentów
           wydanych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,
           potwierdzających posiadanie formalnych kwalifikacji do wykonywania
           w Rzeczypospolitej Polskiej zawodu farmaceuty przez obywateli
           państw członkowskich Unii Europejskiej, uwzględniając w szcze
           gólności nazwy dyplomów, świadectw i innych dokumentów oraz
           oznaczenie podmiotów wydających te dokumenty.
         4. Za równoważne z dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem
           potwierdzającym posiadanie formalnych kwalifikacji, uprawniającym
           do wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej zawodu farmaceuty, o
           którym mowa w ust. 3, uważa się dyplomy, świadectwa lub inne
           dokumenty wydane przez państwa członkowskie Unii Europejskiej,
           jeżeli kształcenie zostało rozpoczęte przed dniem:
           1) 1 października 1987 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii,
             Republice Federalnej Niemiec, Republice Greckiej, Królestwie
             Hiszpanii, Republice Francuskiej, Republice Irlandii, Wielkim
             Księstwie Luksemburga, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i
             Irlandii Północnej, Republice Portugalii i Królestwie Niderlandów;
           2) 11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
             Radzieckich w przypadku Republiki Litewskiej;
           3) 3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice
             Demokratycznej;
           4) 25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki
             Słowenii;
           5) 20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
             Radzieckich w przypadku Republiki Estońskiej;
           6) 21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
             Radzieckich w przypadku Republiki Łotewskiej;
           7)  1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji;
           8)  1 listopada 1993 r. w Republice Włoskiej;
           9)  1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii,
             Królestwie Szwecji, Królestwie Norwegii i Republice Islandii;
          10)  1 maja 1995 r. w  Księstwie Liechtensteinu;
          11)  1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej;
          12)  1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej,  Republice Słowackiej,
            Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Łotewskiej,
            Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice Malty lub
            Republice Cypryjskiej
             -  oraz do dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu dołączone
             zostało zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub
             organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej
             potwierdzające, że osoba posługująca się tymi dokumentami,
             wykonywała zawód farmaceuty przez okres co najmniej trzech
             kolejnych lat z pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie
             zaświadczenia.
         5. W przypadku farmaceuty będącego obywatelem państwa członkowskiego
           Unii Europejskiej, którego dyplom, świadectwo lub inne dokumenty
           potwierdzające posiadanie formalnych kwalifikacji do wykonywania
           zawodu farmaceuty nie odpowiadają dokumentom, o których mowa w
           przepisach wydanych na podstawie ust. 3, kwalifikacje są uznawane
           po przedstawieniu zaświadczenia wydanego przez odpowiednie władze
           lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
           stwierdzającego, że kwalifikacje zostały uzyskane po odbyciu
           kształcenia zgodnego z przepisami prawa Unii Europejskiej.
         6.  Naczelna Rada Aptekarska, rozpatrując wniosek o przyznanie prawa
           wykonywania zawodu obywatelowi państwa członkowskiego Unii
           Europejskiej bierze po uwagę:
           1) dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty poświadczające formalne
             kwalifikacje do wykonywania zawodu farmaceuty uzyskane w państwie
             innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej;
           2) odbyte kształcenie oraz doświadczenie zawodowe porównując je z
             kwalifikacjami wymaganymi do wykonywania zawodu farmaceuty w
             Rzeczypospolitej Polskiej.";
4) art. 4 otrzymuje brzmienie:
     "Art. 4. Prawo wykonywania zawodu farmaceuty stwierdza okręgowa rada
           aptekarska właściwa ze względu na miejsce wykonywania zawodu
           farmaceuty w odniesieniu do obywatela polskiego, który:
           1) spełnia wymagania określone w art. 2b ust. 1;
           2) posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu po
             twierdzony orzeczeniem lekarskim;
           3) posiada pełną zdolność do czynności prawnych.";
5)  uchyla się art. 4a;
6)  art. 4b- 4e otrzymują brzmienie:
      "Art. 4b. 1. Prawo wykonywania zawodu farmaceuty w odniesieniu do
             obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej stwierdza
             Naczelna Rada Aptekarska, jeżeli osoba ta:
           1) posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający
             posiadanie formalnych kwalifikacji uprawniających do wykonywania
             zawodu farmaceuty, wydany przez państwo członkowskie Unii
             Europejskiej;
           2) spełnia wymagania określone w art. 4 pkt 2 i 3;
           3) złoży oświadczenie, że posiada znajomość języka polskiego w mowie
             i piśmie w zakresie koniecznym do wykonywania zawodu farmaceuty.
         2. W przypadku uzasadnionych wątpliwości dotyczących autentyczności
           dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających
           posiadanie formalnych kwalifikacji do wykonywania zawodu
           farmaceuty, wydanych przez odpowiednie władze lub organizacje
           państwa członkowskiego Unii Europejskiej, lub dokumentów, o których
           mowa w art. 2b ust. 4 i 5, Naczelna Rada Aptekarska zwraca się do
           odpowiednich władz lub organizacji tego państwa, o potwierdzenie
           ich autentyczności.
       Art. 4c. 1. W celu uzyskania dokumentu potwierdzającego prawo
              wykonywania zawodu farmaceuty należy przedstawić okręgowej radzie
              aptekarskiej, na obszarze której zamierza się wykonywać zawód,
              dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa w
              art. 2b ust. 1 i art. 4 pkt 2 oraz oświadczenie o posiadaniu
              pełnej zdolności do czynności prawnych.
         2.  Farmaceuta, będący obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska
           państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w celu uzyskania
           dokumentu potwierdzającego prawo wykonywania zawodu farmaceuty
           przedstawia Naczelnej Radzie Aptekarskiej dokumenty potwierdzające
           spełnienie  wymagań, o których mowa w art. 4 pkt 2 i 4b ust. 1 pkt
           1, oraz oświadczenie o posiadaniu pełnej zdolności do czynności
           prawnych oraz o świadczenie, o którym mowa w art. 4b ust. 1 pkt 3.
         3.  W stosunku do farmaceuty będącego obywatelem innego niż
           Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej za
           wystarczające w zakresie spełniania wymagań, o których mowa w art.
           4 pkt 2, uznaje się dokumenty odnoszące się do stanu zdrowia,
           wymagane do wykonywania zawodu farmaceuty w państwie członkowskim
           Unii Europejskiej, którego farmaceuta jest obywatelem lub z którego
           przybywa. Jeżeli w państwie tym dokumenty tego rodzaju nie są
           wymagane, za wystarczające uważa się dokumenty wydane w tym
           państwie odpowiadające dokumentom wydawanym w Rzeczypospolitej
           Polskiej.
         4.  Dokumenty, o których mowa w ust. 3, mogą być przedstawiane przez
           okres 3 miesięcy od dnia ich wystawienia.
       Art. 4d. 1. Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, o których
              mowa w art. 4c, okręgowa rada aptekarska lub Naczelna Rada
              Aptekarska podejmuje uchwałę w sprawie stwierdzenia prawa
              wykonywania zawodu i wydaje dokument "Prawo wykonywania zawodu
              farmaceuty".
         2. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze
           rozporządzenia, wzór dokumentu, o którym mowa w ust. 1, obejmujący
           w szczególności niezbędne dane dotyczące farmaceuty oraz
           posiadanych przez niego kwalifikacji oraz adnotacje odnoszące się
           do wykonywania zawodu, kierując się przydatnością danych zawartych
           w tym dokumencie.
       Art. 4e. 1. Stwierdzenie prawa wykonywania zawodu farmaceuty lub odmowa
              stwierdzenia powinna być dokonana przez okręgową radę aptekarską
              lub Naczelną Radę Aptekarską niezwłocznie, nie później jednak niż
              w terminie 3 miesięcy, licząc od dnia złożenia wszystkich
              niezbędnych dokumentów.
         2. Jeżeli Naczelna Rada Aptekarska lub okręgowe rady aptekarskie
           posiadają informacje dotyczące ważnego zdarzenia, które wystąpiło
           przed podjęciem w Rzeczypospolitej Polskiej działalności przez
           farmaceutę będącego obywatelem innego państwa członkowskiego Unii
           Europejskiej, poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i które
           może mieć wpływ na stwierdzenie prawa wykonywania zawodu
           farmaceuty, informują o tym zdarzeniu  państwo członkowskie Unii
           Europejskiej, którego jest  obywatelem  lub z którego przybywa
           farmaceuta i występują z wnioskiem  o weryfikację tych informacji
           oraz o zawiadomienie o  działaniach, które zostały podjęte w
           związku z tym zdarzeniem.
         3. Bieg terminu, o którym mowa w ust. 1, ulega zawieszeniu w
           przypadku gdy Naczelna Rada Aptekarska lub okręgowa rada aptekarska
           złoży wniosek, o którym mowa w ust. 2 oraz art. 4b ust. 2, do czasu
           otrzymania odpowiedzi, nie dłużej jednak niż na 3 miesiące.
         4. Naczelna Rada Aptekarska lub okręgowe rady aptekarskie mają
           obowiązek:
           1) dokonania weryfikacji informacji, o które wnosi odpowiednia
             władza lub organizacje innego niż Rzeczpospolita Polska państwa
             członkowskiego Unii Europejskiej, które mogą mieć wpływ na
             stwierdzenie prawa wykonywania zawodu farmaceuty w państwach
             członkowskich Unii Europejskiej;
           2) informowania o wynikach weryfikacji, o której mowa w pkt 1,
             odpowiednie władze lub organizacje wnioskującego państwa innego
             niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii
             Europejskiej.
         5. Weryfikacja informacji, o których mowa w ust. 4, musi zostać
           zakończona niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3
           miesięcy, licząc od dnia przedstawienia przez farmaceutę pełnej
           dokumentacji.
         6. Naczelna Rada Aptekarska oraz okręgowe izby aptekarskie są
           obowiązane zachować w tajemnicy informacje, o których mowa w ust. 2
           i 4.
         7. Dokumenty przekazane w ramach weryfikacji zachowują ważność przez
           okres 3 miesięcy od dnia ich wydania.";
7)  w art. 4f:
   a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:
     "1. Prawo wykonywania zawodu farmaceuty w odniesieniu do cudzoziemca
       okręgowa rada aptekarska może stwierdzić, jeżeli spełnia on warunki
       określone w art. 4 oraz wykazuje wystarczającą znajomość języka
       polskiego w mowie i piśmie, potwierdzoną egzaminem zorganizowanym i
       przeprowadzonym przez Naczelną Radę Aptekarską.",
   b)  po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
     "1a. Prawo wykonywania zawodu farmaceuty w odniesieniu do cudzoziemca
       posiadającego dyplom, świadectwo lub inny dokument, o którym mowa w
       art. 2b ust. 3, okręgowa rada aptekarska może stwierdzić pod warunkiem,
       że dany dokument został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za
       równoważny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej.";
8)  art. 4 g otrzymuje brzmienie:
      "Art. 4g. 1. Farmaceuta będący obywatelem państwa członkowskiego Unii
             Europejskiej ma prawo posługiwać się na terytorium
             Rzeczypospolitej Polskiej oryginalnym tytułem określającym
             wykształcenie, uzyskanym w innym niż Rzeczpospolita Polska
             państwie członkowskim Unii Europejskiej lub jego skrótem, w
             przypadku gdy ten tytuł lub jego skrót nie jest tożsamy z tytułem
             zawodowym używanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do
             którego farmaceuta jest uprawniony.
         2.  Jeżeli tytuł, o którym mowa w ust.1, określający wykształcenie
           lub jego skrót może być mylony z tytułem zawodowym używanym na
           terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dla którego uzyskania
           wymagane jest dodatkowe szkolenie, którego farmaceuta nie posiada,
           może on posługiwać się oryginalnym tytułem używanym w państwie
           członkowskim Unii Europejskiej, którego jest obywatelem lub z
           którego przybywa, w języku oryginalnym w formie określonej przez
           Naczelną Radę Aptekarską.";
9)  uchyla się art. 5a;
10) w art. 15 ust.  4a otrzymuje brzmienie:
  "4a. Obywatel innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii
     Europejskiej wykonujący na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej zawód
     farmaceuty jest wpisywany do rejestru farmaceutów oraz na listę członków
     wskazanej przez siebie okręgowej izby aptekarskiej, na podstawie
     przekazanej przez Naczelną Radę Aptekarską uchwały, o której mowa w art.
     4d ust. 1 oraz dokumentów, o których mowa w art. 4c ust. 1, niezwłocznie,
     nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wszystkich
     niezbędnych dokumentów.";
11) art. 17 otrzymuje brzmienie:
      "Art. 17. 1. Farmaceuta, który nie wykonuje zawodu farmaceuty w aptece
             przez okres dłuższy niż 5 lat w ciągu ostatnich 6 lat, a zamierza
             podjąć jego wykonywanie w aptece, ma obowiązek zawiadomić o tym
             właściwą okręgową radę aptekarską i odbyć przeszkolenie
             uzupełniające trwające nie dłużej niż 6 miesięcy.
         2. Nie stanowi przerwy w wykonywaniu zawodu farmaceuty wykonywanie:
           1) funkcji z wyboru w organach izb aptekarskich, z wyłączeniem
             organów, o których mowa w art. 24 pkt 1 i  art. 34 pkt 1;
           2) pracy w charakterze nauczyciela akademickiego na wydziałach albo
             w innych jednostkach organizacyjnych szkół wyższych, które
             prowadzą studia na kierunku farmacja;
           3) pracy w inspekcji farmaceutycznej;
           4) pracy w ramach merytorycznej działalności redakcyjnej naukowo-
             zawodowych czasopism farmaceutycznych.
         3.  Program, czas trwania oraz sposób przeszkolenia uzupełniającego
           ustala Naczelna Rada Aptekarska, uwzględniając okres niewykonywania
           zawodu w aptece.
         4. Koszt przeszkolenia uzupełniającego ponosi farmaceuta odbywający
           to przeszkolenie.
         5. Szczegółowe warunki odbywania przeszkolenia uzupełniającego
           określa umowa zawarta przez farmaceutę z podmiotem prowadzącym
           przeszkolenie uzupełniające, wskazanym przez okręgową radę
           aptekarską, której członkiem jest farmaceuta zamierzający podjąć
           wykonywanie zawodu w aptece.
         6.  Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się do obywateli innych niż
           Rzeczpospolita Polska państw członkowskich Unii Europejskiej,
           którzy zamierzają podjąć wykonywanie zawodu farmaceuty w
           Rzeczypospolitej Polskiej po raz pierwszy.";
12) w art. 18:
   a)  ust. 7 otrzymuje brzmienie:
     "7. Przepisów ust. 1-6 nie stosuje się do obywateli innych niż
       Rzeczpospolita Polska państw członkowskich Unii Europejskiej, którzy
       zamierzają podjąć wykonywanie zawodu farmaceuty w Rzeczypospolitej
       Polskiej po raz pierwszy.",
   b) uchyla się ust. 8-10;
13) art. 18a otrzymuje brzmienie:
       "Art. 18a. Farmaceuta traci prawo wykonywania zawodu w razie:
           1) ubezwłasnowolnienia całkowitego lub częściowego;
           2)  utraty praw publicznych;
           3) pozbawienia prawa wykonywania zawodu.";
14) w art. 19 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
  "1. Od uchwał okręgowych rad aptekarskich w sprawach, o których mowa w art.
     4, 4f ust. 1, art. 18 ust. 3 i art. 18a, przysługuje odwołanie do
     Naczelnej Rady Aptekarskiej, która podejmuje w tej sprawie uchwałę.";
15) w art. 60 ust. 2a otrzymuje brzmienie:
  "2a. Informacji o ukaraniu okręgowa rada aptekarska jest obowiązana udzielić
     na wniosek odpowiednich władz lub organizacji innego niż Rzeczpospolita
     Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej.".
                                      
                                    Art. 5.
W ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza (Dz.U. z 2002 r. Nr 21,
poz. 204, z pźn. zm.)[5] wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł ustawy otrzymuje brzmienie:
   "Ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty1)";
2)  dodaje się odnośnik nr 1 w brzmieniu:
   "1) Przepisy niniejszej ustawy wdrażają postanowienia:
     1) dyrektywy 78/686/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. dotyczącej wzajemnego
       uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających
       posiadanie kwalifikacji osób wykonujących zawód lekarza dentysty,
       łącznie ze środkami mającymi na celu ułatwienie skutecznego wykonywania
       prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 233
       z  24.08.1978, z późn. zm.);
     2) dyrektywy 78/687/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. dotyczącej koordynacji
       przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie
       działalności lekarza dentysty (Dz. Urz. WE L 233 z  24.08.1978, z późn.
       zm.);
     3)  dyrektywy 93/16/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. mającej na celu
       ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy i wzajemnego uznawania ich
       dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie
       kwalifikacji (Dz. Urz. WE L 165 z  07.07.1993, z późn. zm.);
     4) dyrektywy 2001/19/WE z dnia 14 maja 2001 r. zmieniającej dyrektywy
       89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji
       zawodowych oraz dyrektywy 77/452/EWG, 77/453/EWG, 78/686/EWG,
       78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG,
       85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów
       pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej,
       architekta, farmaceuty i lekarza (Dz. Urz. WE nr L 206 z 31.07.2001).
    Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawnych prawa Unii Europejskiej,
     zamieszczone w niniejszej ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą
     Polską członkostwa w Unii Europejskiej - dotyczą ogłoszenia tych aktów w
     Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie specjalne.";
3)  w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
  "2. Wykonywanie zawodu lekarza dentysty polega na udzielaniu przez osobę
     posiadającą wymagane kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami,
     świadczeń określonych w ust. 1, w zakresie chorób zębów, jamy ustnej,
     części twarzowej czaszki oraz okolic przyległych.";
4) w art. 3 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w
  brzmieniu:
   "2. Ilekroć w ustawie jest mowa o państwie członkowskim Unii Europejskiej,
     należy przez to rozumieć również państwo członkowskie Europejskiego
     Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze
     Gospodarczym oraz Konfederację Szwajcarską.";
5)  w art. 5 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
   "1) przedstawi zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje
     państwa członkowskiego Unii Europejskiej, że posiada na terenie tego
     państwa prawo do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty, które
     nie zostało zawieszone, ani którego nie został pozbawiony, oraz że nie
     toczy się przeciwko niemu postępowanie w sprawie pozbawienia
     albo zawieszenia prawa do wykonywania zawodu," ;
6)  art. 5a otrzymuje brzmienie:
      "Art. 5a. 1. Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu
             lekarza, lekarza dentysty osobie będącej obywatelem państwa
             członkowskiego Unii Europejskiej, niespełniającej wymagań
             określonych w art. 5 ust. 1 pkt 2, ale:
           1)  posiadającej dokument poświadczający formalne kwalifikacje
             lekarza, świadczący o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:
             a) 1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii,
               Królestwie Szwecji, Republice Islandii i Królestwie Norwegii,
             b) 3 kwietnia 1992 r. w byłej Niemieckiej Republice
               Demokratycznej,  pod warunkiem że dokument uprawnia do
               wykonywania zawodu lekarza na terytorium Republiki Federalnej
               Niemiec na tych samych zasadach jak dokument poświadczający
               tego rodzaju kwalifikacje przyznany przez odpowiednie władze
               Republiki Federalnej Niemiec,
             c) 1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii lub Republice
               Portugalii,
             d) 1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,
             e) 28 stycznia 1980 r. w Republice Włoskiej,
             f) 20 grudnia 1976 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii,
               Republice Francuskiej, Królestwie Niderlandów, Republice
               Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej
               Niemiec i Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii
               Północnej,
             g) 1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,
             h) 1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,
             i) 1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej,
               Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Łotewskiej,
               Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice Malty
               lub Republice Cypryjskiej,
             j) 1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji,
             k) 20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
               Radzieckich w przypadku Republiki Estońskiej,
             l) 21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
               Radzieckich w przypadku Republiki Łotewskiej,
             m) 11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
               Radzieckich w przypadku Republiki Litewskiej,
             n) 25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki
               Słowenii
                – oraz zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub
                 organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej
                 potwierdzające, że ten lekarz wykonywał zawód przez okres co
                 najmniej trzech kolejnych lat z pięciu lat bezpośrednio
                 poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo
           2)  posiadającej dokument poświadczający formalne kwalifikacje
             lekarza dentysty świadczący o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:
             a) 28 stycznia 1980 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii,
               Królestwie Niderlandów, Republice Francuskiej, Republice
               Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej
               Niemiec i Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii
               Północnej,
             b) 1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,
             c) 28 lipca 1984 r. w Republice  Włoskiej,
             d) 1 stycznia 1986 r. w Republice Portugalii,
             e) 3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice
               Demokratycznej, pod warunkiem, że dokument uprawnia do
               wykonywania zawodu lekarza dentysty na terytorium Republiki
               Federalnej Niemiec na tych samych zasadach jak dokument
               poświadczający tego rodzaju kwalifikacje przyznany przez
               odpowiednie władze Republiki Federalnej Niemiec,
             f) 1 stycznia 1991 r. w Królestwie Hiszpanii,
             g) 1 stycznia 1994 r. w Królestwie Szwecji, Republice Finlandii,
               Republice Islandii i Królestwie Norwegii,
             h) 1 stycznia 1999 r. w Republice Austrii,
             i) 1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,
             j) 1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,
             k) 1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej,
               Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Łotewskiej,
               Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice Malty,
               Republice Cypryjskiej lub byłej Czechosłowacji,
             l) 20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
               Radzieckich w przypadku Republiki Estońskiej,
             m) 21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
               Radzieckich w przypadku Republiki Łotewskiej,
             n) 11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
               Radzieckich w przypadku Republiki Litewskiej,
             o) 25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki
               Słowenii
                – oraz zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub
                 organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej
                 potwierdzające, że ten lekarz dentysta wykonywał zawód przez
                 okres co najmniej trzech kolejnych lat z pięciu lat
                 bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo
           3) posiadającej zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub
             organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej
             potwierdzające, że posiadany przez nią dokument poświadczający
             formalne kwalifikacje został wydany po uzyskaniu odpowiedniego
             wykształcenia niezbędnego do wykonywania zawodu i jest w tym
             państwie uznawany za odpowiadający dokumentom poświadczającym
             kwalifikacje wymienionym w wykazie, o którym mowa w art. 6b.
         2. Zaświadczenia, o których mowa w ust. 1, mogą być przedstawiane w
           ciągu 12 miesięcy od daty ich wydania.";
7)  w art. 5b ust. 1-4 otrzymują brzmienie:
  "1. Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza
     dentysty osobie będącej obywatelem państwa członkowskiego Unii
     Europejskiej, która nabyła kwalifikacje lekarza w Republice Włoskiej,
     posiadającej zaświadczenie wydane przez odpowiednie włoskie władze
     stwierdzające, że osoba ta:
     1) zdała egzamin specjalizacyjny przed odpowiednimi włoskimi władzami, w
       celu ustalenia, że posiadana przez nią wiedza i umiejętności
       odpowiadają kwalifikacjom potwierdzonym w dokumentach wymienionych w
       wykazie, o którym mowa w art. 6b;
     2) wykonywała zawód lekarza dentysty zgodnie z prawem przez okres co
       najmniej trzech kolejnych lat z pięciu lat bezpośrednio poprzedzających
       wydanie zaświadczenia;
     3) jest uprawniona do wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich
       samych zasadach jak posiadacze dyplomów lub dokumentów wymienionych w
       wykazie, o którym mowa w art. 6b.
   2.  Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza
     dentysty osobie będącej obywatelem państwa członkowskiego Unii
     Europejskiej, która posiada dyplom lub inne dokumenty poświadczające
     formalne kwalifikacje lekarza nabyte w Republice Włoskiej, świadczące o
     rozpoczęciu kształcenia w okresie między dniem 28 stycznia 1980 r. a dniem
     31 grudnia 1984 r., jeżeli osoba ta przedstawi zaświadczenie wydane przez
     odpowiednie władze, że wykonywała zawód lekarza dentysty przez okres
     co najmniej trzech kolejnych lat z pięciu lat bezpośrednio poprzedzających
     wydanie zaświadczenia oraz, że jest uprawniona do wykonywania zawodu
     lekarza dentysty na takich samych zasadach, jak posiadacze dyplomów lub
     dokumentów wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 6b.
   3.  Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza
     dentysty osobie będącej obywatelem państwa członkowskiego Unii
     Europejskiej, która posiada dyplom lub inne dokumenty poświadczające
     formalne kwalifikacje lekarza nabyte w Królestwie Hiszpanii, świadczące o
     rozpoczęciu kształcenia przed dniem 1 stycznia 1986 r., jeżeli osoba ta
     przedstawi zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze, że wykonywała
     zawód lekarza dentysty przez okres co najmniej trzech kolejnych lat z
     pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia oraz, że
     jest uprawniona do wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich samych
     zasadach, jak posiadacze dyplomów lub dokumentów wymienionych w wykazie, o
     którym mowa w art. 6b.
   4.  Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza
     dentysty osobie będącej obywatelem państwa członkowskiego Unii
     Europejskiej, która posiada dyplom lub inne dokumenty poświadczające
     formalne kwalifikacje lekarza nabyte w Republice Austrii, świadczące o
     rozpoczęciu kształcenia przed dniem 1 stycznia 1994 r., jeżeli osoba ta
     przedstawi zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze, że wykonywała
     zawód lekarza dentysty przez okres co najmniej trzech kolejnych lat z
     pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia oraz, że
     jest uprawniona do wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich samych
     zasadach, jak posiadacze dyplomów lub dokumentów wymienionych w wykazie, o
     którym mowa w art. 6b.";
8) art. 5c otrzymuje brzmienie:
     "Art. 5c. Okręgowa rada lekarska uznaje dyplomy lub inne dokumenty
           poświadczające formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty
           posiadane przez obywatela innego niż Rzeczpospolita Polska państwa
           członkowskiego Unii Europejskiej, inne niż dyplomy lub dokumenty
           wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b, jeżeli osoba ta
           posiada zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub
           organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
           potwierdzające, że dyplom lub dokument poświadczający formalne
           kwalifikacje został uzyskany w wyniku ukończenia kształcenia
           zgodnego z przepisami prawa Unii Europejskiej i jest traktowany
           przez te władze jako równoważny dyplomom lub dokumentom wymienionym
           w wykazie, o którym mowa w art. 6b.";
9)  art. 5e  otrzymuje brzmienie:
     "Art. 5e. Okręgowa rada lekarska rozpatrując wniosek o przyznanie prawa
           wykonywania zawodu obywatelowi państwa członkowskiego Unii
           Europejskiej bierze pod uwagę:
           1) dyplomy lub dokumenty poświadczające formalne kwalifikacje
             lekarza lub lekarza dentysty uzyskane w państwie innym niż państwo
             członkowskie Unii Europejskiej;
           2) odbyte kształcenie oraz doświadczenie zawodowe, porównując je z
             kwalifikacjami wymaganymi do wykonywania zawodu lekarza lub
             lekarza dentysty w Rzeczypospolitej Polskiej.";
10) w art. 6 w  ust. 5 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
   "1) o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 – uznaje się dokumenty odnoszące
     się do stanu zdrowia wymagane do wykonywania zawodu lekarza, lekarza
     dentysty w państwie członkowskim Unii Europejskiej, którego obywatelem
     jest lekarz, lekarz dentysta, lub w państwie członkowskim Unii
     Europejskiej, z którego lekarz, lekarz dentysta przybywa; w przypadku gdy
     dokumenty tego rodzaju nie są wymagane, za wystarczające uważa się
     dokumenty wydane w tym państwie odnoszące się do stanu zdrowia,";
11) w art. 6a:
   a)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:
     "2. Jeżeli okręgowa rada lekarska posiada informacje dotyczące ważnego
       zdarzenia, które wystąpiło przed podjęciem w Rzeczypospolitej Polskiej
       działalności przez obywatela innego państwa członkowskiego Unii
       Europejskiej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i które może
       mieć wpływ na podjęcie lub wykonywanie zawodu lekarza, informuje o tym
       zdarzeniu państwo członkowskie Unii Europejskiej, którego obywatelstwo
       cudzoziemiec posiada lub z którego przybywa i występuje z wnioskiem o
       weryfikację tych informacji oraz o zawiadomienie o działaniach, które
       zostały podjęte w związku z tym zdarzeniem.",
   b)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:
     "4. W przypadku uzasadnionych wątpliwości dotyczących autentyczności
       dyplomów lub dokumentów wydanych przez władze lub organizacje państw
       członkowskich Unii Europejskiej, okręgowa rada lekarska zwraca się do
       odpowiednich władz lub organizacji tego państwa o potwierdzenie
       autentyczności dyplomów lub innych dokumentów poświadczających formalne
       kwalifikacje, w tym dotyczące specjalizacji, wydanych w tym państwie, a
       także o poświadczenie, że lekarz zamierzający wykonywać zawód w
       Rzeczypospolitej Polskiej uzyskał pełne wykształcenie zgodne z
       przepisami obowiązującymi w określonym państwie członkowskim Unii
       Europejskiej.";
12) art. 6b otrzymuje brzmienie:
    "Art. 6b. Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze
           obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej
           "Monitor Polski", wykaz dyplomów, świadectw i innych dokumentów
           poświadczających formalne kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza
           lub lekarza dentysty przez obywateli państw członkowskich Unii
           Europejskiej.";
13) w art. 7 ust. 3a otrzymuje brzmienie:
  "3a. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do obywateli państw członkowskich Unii
     Europejskiej.";
14) w art. 9:
   a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
     "2. Lekarz będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej
       czasowo przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może
       czasowo wykonywać zawód lekarza, lekarza dentysty bez konieczności
       uzyskania prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa wykonywania
       zawodu lekarza dentysty, jeżeli każdorazowo przed rozpoczęciem
       wykonywania zawodu złoży w okręgowej izbie lekarskiej, właściwej ze
       względu na miejsce wykonywania zawodu:
         1) pisemne oświadczenie o zamiarze wykonywania zawodu lekarza,
           lekarza dentysty z podaniem miejsca i czasu jego wykonywania na
           terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz
         2) zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje
           państwa członkowskiego Unii Europejskiej stwierdzające, że wykonuje
           zawód lekarza, lekarza dentysty w tym państwie oraz
         3) zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje
           państwa członkowskiego Unii Europejskiej, że posiada jeden z
           dyplomów lub innych dokumentów poświadczających formalne
           kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty.",
   b) uchyla się ust. 3;
15) w art. 15 ust. 9 otrzymuje brzmienie:
   "9. Staż podyplomowy i egzamin kończący staż podyplomowy albo staż
     podyplomowy, o ile nie jest wymagany egzamin kończący staż podyplomowy,
     odbyty w państwie członkowskim Unii Europejskiej przez lekarza będącego
     obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego
     Unii Europejskiej, minister właściwy do spraw zdrowia uznaje za równoważny
     ze stażem podyplomowym i egzaminem kończącym staż podyplomowy lub stażem
     podyplomowym odbytym w Rzeczypospolitej Polskiej.";
16) art. 16a otrzymuje brzmienie:
      "Art. 16a. 1. Dokument poświadczający formalne kwalifikacje w zakresie
             specjalizacji medycznych lekarza będącego obywatelem państwa
             członkowskiego Unii Europejskiej, wydany przez odpowiednie władze
             lub organizacje innego niż Rzeczpospolita Polska państwa
             członkowskiego Unii Europejskiej, określony w  przepisach
             wydanych na podstawie ust. 3, jest równoważny z dokumentem
             poświadczającym tytuł specjalisty.
         2.  Za równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie medycyny uważa
           się również kwalifikacje potwierdzone:
           1) dokumentem poświadczającym formalne kwalifikacje w zakresie danej
             specjalności medycznej, świadczącym o rozpoczęciu kształcenia
             przed dniem:
             a) 1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii,
               Królestwie Szwecji, Republice Islandii i Królestwie Norwegii,
             b) 3 kwietnia 1992 r. w byłej Niemieckiej Republice
               Demokratycznej, który upoważnia do wykonywania zawodu lekarza
               specjalisty na terytorium Republiki Federalnej Niemiec na tych
               samych zasadach jak dokument poświadczający kwalifikacje
               przyznany przez odpowiednie władze Republiki Federalnej Niemiec
               i określony w obwieszczeniu, o którym mowa w ust. 3,
             c) 1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii i Republice
               Portugalii,
             d) 1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,
             e) 1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,
             f) 1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,
             g) 1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej,
               Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Łotewskiej,
               Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice Malty
               lub Republice Cypryjskiej,
             h) 1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji,
             i) 20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
               Radzieckich w przypadku Republiki Estońskiej,
             j) 21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
               Radzieckich w przypadku Republiki Łotewskiej,
             k) 11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
               Radzieckich w przypadku Republiki Litewskiej,
             l) 25 czerwca 1991 r., w byłej Jugosławii w przypadku Republiki
               Słowenii,
             m) 20 grudnia 1976 r. w innych państwach członkowskich Unii
               Europejskiej
             –  oraz zaświadczeniem wydanym przez odpowiednie władze lub
               organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej
               potwierdzające, że ten lekarz wykonywał zawód przez okres co
               najmniej trzech kolejnych lat z pięciu lat bezpośrednio
               poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo
           2) dokumentem poświadczającym formalne kwalifikacje w zakresie danej
             specjalności lekarsko-dentystycznej, świadczącym o rozpoczęciu
             kształcenia przed dniem:
             a) 28 stycznia 1980 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii,
               Królestwie Niderlandów, Republice Francuskiej, Republice
               Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej
               Niemiec i Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii
               Północnej,
             b) 1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,
             c) 28 lipca 1984 r. w Republice  Włoskiej,
             d) 1 stycznia 1986 r. w Republice Portugalii,
             e) 3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice
               Demokratycznej, pod warunkiem że dokument uprawnia do
               wykonywania zawodu lekarza dentysty na terytorium Republiki
               Federalnej Niemiec na tych samych zasadach jak dokument
               poświadczający tego rodzaju kwalifikacje przyznany przez
               odpowiednie władze Republiki Federalnej Niemiec,
             f) 1 stycznia 1991 r. w Królestwie Hiszpanii,
             g) 1 stycznia 1994 r. w Królestwie Szwecji, Republice Finlandii,
               Republice Islandii i Królestwie Norwegii,
             h) 1 stycznia 1999 r. w Republice Austrii,
             i) 1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,
             j) 1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,
             k) 1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej,
               Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Łotwskiej,
               Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice Malty,
               Republice Cypryjskiej lub byłej Czechosłowacji,
             l) 20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
               Radzieckich w przypadku Republiki Estońskiej,
             m) 21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
               Radzieckich w przypadku Republiki Łotewskiej,
             n) 11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik
               Radzieckich w przypadku Republiki Litewskiej,
             o) 25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki
               Słowenii
             –  oraz zaświadczeniem wydanym przez odpowiednie władze lub
               organizacje  państwa członkowskiego Unii Europejskiej
               potwierdzające, że ten lekarz dentysta wykonywał zawód przez
               okres co najmniej trzech kolejnych lat z pięciu lat
               bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia albo
           3) zaświadczeniem wydanym przez odpowiednie władze lub organizacje
             innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii
             Europejskiej stwierdzającym, że dokument poświadczający formalne
             kwalifikacje w zakresie danej specjalności medycznej został wydany
             po odbyciu odpowiedniego szkolenia, a kwalifikacje te są uważane
             za równoważne z kwalifikacjami poświadczonymi dokumentami
             określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 3.
         3.  Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze
           obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej
           "Monitor Polski", wykaz dyplomów, świadectw i innych dokumentów
           poświadczających formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji
           medycznych lekarza i lekarza dentysty, będącego obywatelem państwa
           członkowskiego Unii Europejskiej.
         4.  Za równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie medycyny uważa
           się również kwalifikacje potwierdzone dyplomem, świadectwem lub
           innym dokumentem, wydanym przez odpowiednie władze hiszpańskie,
           poświadczającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności
           medycznej, świadczącym o odbyciu specjalistycznego kształcenia
           przed dniem 1 stycznia 1995 r. w Królestwie Hiszpanii oraz
           zaświadczeniem o zdaniu egzaminu specjalizacyjnego, odpowiadające
           kwalifikacjom w zakresie danej specjalności, o których mowa w ust.
           3.";
17) w art. 20a ust. 2 otrzymuje brzmienie:
  "2.  Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w
     Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", wykaz
     specjalności lekarskich uzyskiwanych w państwach członkowskich Unii
     Europejskiej, które odpowiadają specjalnościom uzyskiwanym w
     Rzeczypospolitej Polskiej.";
18) art. 20b otrzymuje brzmienie:
      "Art. 20b. 1. Lekarz, lekarz dentysta będący obywatelem państwa
             członkowskiego Unii Europejskiej ma prawo, z zastrzeżeniem ust.
             2, posługiwać się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
             oryginalnym tytułem określającym wykształcenie uzyskanym w innym
             niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej
             lub jego skrótem, w przypadku gdy tytuł ten lub jego skrót nie
             jest tożsamy z posiadanym przez tego lekarza, lekarza dentystę
             tytułem zawodowym.
         2.  Okręgowa rada lekarska może wymagać, aby tytuł określający
           wykształcenie lekarza, lekarza dentysty, był używany wraz ze
           wskazaniem nazwy i siedziby instytucji, która ten tytuł przyznała.
         3.  Jeżeli tytuł określający wykształcenie lekarza, lekarza dentysty
           będącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest
           tożsamy z tytułem, do którego używania jest wymagane
           w Rzeczypospolitej Polskiej odbycie dodatkowego szkolenia, którego
           lekarz ten nie posiada, okręgowa rada lekarska może określić
           brzmienie tego tytułu, którym lekarz może się posługiwać na
           terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.";
19) w art. 57a ust. 1 otrzymuje brzmienie:
  "1. Lekarzowi będącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej
     zamierzającemu wykonywać zawód lekarza lub wykonującemu zawód lekarza na
     stałe lub czasowo na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, niezbędnych
     informacji w zakresie ogólnych zasad wykonywania zawodu lekarza, z
     uwzględnieniem przepisów dotyczących ochrony zdrowia udziela podmiot
     upoważniony przez ministra właściwego do spraw zdrowia.".
                                      
                                    Art. 6.
W ustawie z dnia 3 lutego 2001 r. o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki i
położnej (Dz.U. Nr 16, poz.169 oraz z 2003 r. Nr 109, poz.1029) wprowadza się
następujące zmiany:
1) w art. 1:
   a) uchyla się pkt 2 w zakresie dotyczącym art. 8 ust. 3,
   b) uchyla się pkt 5 i 6;
2) art. 4 otrzymuje brzmienie:
     "Art. 4. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia z
           wyjątkiem art. 1 pkt 3 w zakresie dotyczącym art. 8c, który wchodzi
           w życie z dniem 1 stycznia 2002 r. oraz art. 1 pkt 7 i 9, które
           wchodzą w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską
           członkostwa w Unii Europejskiej.".

                                    Art. 7.
W ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki i
położnej oraz ustawy zmieniającej ustawę o zawodach pielęgniarki i położnej
(Dz.U. Nr 109, poz.1029) uchyla się art. 3.

                                    Art. 8.
W terminie do dnia 1 stycznia 2006 r. okręgowe rady pielęgniarek i położnych są
obowiązane przekazać Naczelnej Radzie Pielęgniarek i Położnych dane zebrane do
dnia 1 stycznia 2005 r. w prowadzonych przez siebie rejestrach pielęgniarek i
rejestrach położnych.

                                    Art. 9.
Samorząd lekarzy, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o
izbach lekarskich, staje się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
samorządem lekarzy i lekarzy dentystów, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z
dnia 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

                                   Art. 10.
Farmaceuta, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o
izbach aptekarskich, który rozpoczął przeszkolenie uzupełniające przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy, odbywa je na dotychczasowych zasadach.
                                      
                                   Art. 11.
1. Szkoła wyższa może prowadzić studia zawodowe na kierunku pielęgniarstwo lub
  położnictwo, przeznaczone dla pielęgniarek, położnych, które posiadają
  świadectwo dojrzałości i ukończyły liceum medyczne lub szkołę policealną albo
  szkołę pomaturalną, kształcącą w zawodzie pielęgniarki, położnej.
2. Studia, o których mowa w ust. 1, mogą trwać krócej niż 6 semestrów, jeżeli
  po ich ukończeniu pielęgniarka, położna uzyska wiedzę, kwalifikacje i
  umiejętności odpowiadające wiedzy, kwalifikacjom i umiejętnościom uzyskiwanym
  po ukończeniu studiów, o których mowa w art. 7 ust. 4 ustawy o której mowa w
  art. 1 ustawy niniejszej.
3. Studia, o których mowa w ust. 1, są prowadzone w systemie dziennym,
  zaocznym lub wieczorowym. Treści programowe studiów realizowanych w systemie
  dziennym, zaocznym i wieczorowym są takie same, przy czym czas trwania
  studiów prowadzonych w systemie zaocznym lub wieczorowym nie może być krótszy
  niż czas trwania studiów prowadzonych w systemie dziennym.
4. Absolwent studiów, o których mowa w ust. 1, na kierunku pielęgniarstwo
  uzyskuje tytuł zawodowy licencjata pielęgniarstwa, a studiów na kierunku
  położnictwo – tytuł zawodowy licencjata położnictwa.
5. Ostatnia rekrutacja na studia, o których mowa w ust. 1, zostanie
  przeprowadzona na rok akademicki 2010/2011.
6. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do
  spraw szkolnictwa wyższego określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
  warunki prowadzenia studiów, o których mowa w ust. 1, w tym w szczególności:
   1) świadectwa i dyplomy uzyskane przez pielęgniarki i położne uprawniające
     do podjęcia studiów,
   2) minimalną długość kształcenia uzależnioną od ukończonej szkoły,
   3) warunki i sposób ustalania programu nauczania, w tym wymiaru zajęć
     teoretycznych i praktycznych, w oparciu o porównanie standardów nauczania
     dla kierunków studiów pielęgniarstwo i położnictwo, określonych w
     odrębnych przepisach, z programem kształcenia zrealizowanym w ukończonej
     szkole,
   4) warunki i sposób zaliczania zajęć praktycznych i praktyki zawodowej, w
     oparciu o doświadczenie zawodowe,
   5) sposób i tryb przeprowadzania teoretycznego i praktycznego egzaminu
     kończącego studia
 – biorąc pod uwagę zapewnienie realizacji wszystkich treści kształcenia
  zawartych w standardach nauczania, a także zapewnienie właściwej jakości i
  dostępności kształcenia.

                                   Art. 12.
Do dnia 31 grudnia 2004 r. szkoły wyższe, które przed dniem wejścia w życie
ustawy rozpoczęły kształcenie na kierunku pielęgniarstwo lub położnictwo
przeznaczone dla pielęgniarek lub położnych, które posiadają świadectwo
dojrzałości i ukończyły liceum medyczne lub szkołę policealną albo szkołę
pomaturalną, kształcącą w zawodzie pielęgniarki i położnej, dostosują to
kształcenie do warunków określonych w art. 11.
                                      
                                   Art. 13.
Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską
członkostwa w Unii Europejskiej, z wyjątkiem art. 6 i 7, które wchodzą w życie
z dniem 30 kwietnia 2004 r., oraz art. 3 pkt 4-6 i art. 8, które wchodzą w
życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

 


_______________________________
[1]  Niniejsza  ustawa zmienia także: ustawę z dnia 17 maja  1989  r.  o  izbach
lekarskich,  ustawę  z  dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie  pielęgniarek  i
położnych,  ustawę z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich,  ustawę  z
dnia  5  grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza, ustawę z dnia 3 lutego 2001  r.  o
zmianie  ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej oraz ustawę z dnia  22  maja
2003  r.  o  zmianie  ustawy o zawodach pielęgniarki  i  położnej  oraz  ustawy
zmieniającej ustawę o zawodach pielęgniarki i położnej.
[2]  Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.  U.  z
2001  r. Nr 89, poz. 969, z 2003 r. Nr 109, poz.1029 oraz z 2004 r. Nr 19, poz.
177.
[3]  Zmiany  wymienionej  ustawy zostały ogłoszone w Dz.U.  z  1990  r.  Nr  20,
poz.  120, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 28, poz. 152, z 1998 r.  Nr
106,  poz. 668, z 2001 r. Nr 126, poz. 1383 oraz z 2002 r. Nr 153, poz. 1271  i
Nr 240, poz. 2052.
[4] Zmiany wymienionej ustawy  zostały ogłoszone w Dz.U. z 1996 r. Nr 24,  poz.
110  i Nr 91, poz. 410, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 120, poz. 1268
oraz z 2002 r. Nr 62, poz. 559, Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052.
[5] Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z
    2002 r. Nr 76, poz. 691, Nr 152, poz. 1266 i Nr 153, poz. 1271 oraz  z
    2003 r. Nr 90, poz. 845.

 

Projekt i realizacja: AIP Computers Jelenia Góra